PLAKT - Gerard Herman
Gevoel-Gevoel
Voor PLAKT nodigde artlead twaalf kunstenaars uit om werk te maken dat sinds eind 2024 als prints doorheen verschillende Vlaamse steden & Brussel verspreid wordt. Deze beelden worden verspreid door professionele plakkers. Door met hen samen te werken gaf artlead de controle uit handen: de plakkers bepalen waar en wanneer de kunstwerken verschijnen. De beelden duiken op onverwachte plekken op en verdwijnen even snel, wat de ongrijpbare en vluchtige aard van het leven in de stad weerspiegelt. Net zoals momenten zonder waarschuwing komen en gaan, wordt kunst een deel van het ritme van het stad: soms onopgemerkt, soms totaal verrassend.
De beelden voor PLAKT zijn gemaakt door CƩline Mathieu, Michel FranƧois, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman, en Katja Mater. Het frame is een werk van ValƩrian Goalec.
Elke laatste vrijdag van de maand hangt Cc Strombeek een andere print. Ontdek de werken aan de buitengevel van het cultuurcentrum.
Gerard Herman
De praktijk van Gerard Herman beweegt zich tussen tekenkunst, grafiek, performance, animatie en geluidswerk. Zijn werk combineert een naĆÆeve (teken)stijl met een scherpzinnige, vaak absurdistische logica: alledaagse scĆØnes, tekstflarden en objecten worden herordend zodat ze tegelijkertijd komisch Ć©n verontrustend werken. Taal speelt hierbij een centrale rol: met tekstballonnen, lijstjes en korte zinnen zoekt Herman naar de gaten tussen spreken en betekenis. Hij plaatst zich kritisch tegenover zowel sociale conventies als tegenover de instituties van de kunstwereld. Herman keert steeds terug naar de esthetiek van het imperfecte: de onhandige lijn, de scheve compositie en de āaesthetics of failureā maken deel uit van zijn tactiek om autoriteit en technische perfectie te ondermijnen. Op die manier wordt betekenis zichtbaar en tegelijk verstoord ā het vertrouwde ontregeld, het serieus speels, het spel kritisch.
Wat Herman aanspreekt, is niet enkel de techniek of de perfectie, maar de speelruimte daartussen: de marge, het accidental, het onverwachte. Hij experimenteert met readymades, improvisatie, klankcollages en grafische ingrepen die de kijker wijzen op de sporen van proces, mislukkingen en afwijkingen. In een interview zei hij bijvoorbeeld dat verwarring zijn medium is: dat het minder gaat over het eindproduct dan over die momenten waarop iets nĆ©t niet klopt, of juist ineens werkt. Die houding plaatst hem in een traditie van kunstenaars die humor, naĆÆviteit en montage inzetten om maatschappelijke structuren ā van productie, identiteit of normering ā subtiel te bevragen.
Voor PLAKT tekende Herman een eenvoudige scène met twee mannen in gesprek. De spaarzame compositie geeft alle aandacht naar de lichaamstaal en uitspraak van de figuren. In plaats van het cliché van de cynische managementgrap kiest Herman voor een lichte, speelse en wat absurde formulering, waardoor de zin tegelijk ontwapenend en ongemakkelijk werkt: het benoemt een oprechte, menselijke behoefte met woorden die zowel naïef als performatief klinken.
Is de kunstenaar hier oprecht, ironisch of zelf cynisch? Bekritiseert deze prent de managerial speak en neoliberale discoursen waarin emoties gereduceerd raken tot meetbare, bruikbare indicatoren? Of biedt het net een naĆÆef alternatief ervoor? Deze dubbelheid is typisch voor Herman en sluit aan bij de absurdistische traditie van kunstenaars als een jonge Kamagurka en Gummbah, die eveneens met simpele vormen en non-sequitur taal grote herkenning en verstoring oproepen.
In de publieke ruimte transformeert dit intieme gesprek tot een publieke spiegel die ons uitnodigt te reflecteren op performativiteit, taal en menselijkheid in een tijd van genormeerde communicatie. Ze maakt voelbaar hoe onze omgang met taal ā zeker in publieke of professionele contexten ā vol zit met gestandaardiseerde gebaren, empathische clichĆ©s en managementtaal die menselijke kwetsbaarheid overschreeuwen. Door dit absurde, ogenschijnlijk luchtige moment uit te vergroten, bevraagt Herman niet enkel de leegte van zulke taal, maar ook onze collectieve neiging om in betekenis te willen geloven. Zo wordt het beeld in de stad een moment van verstoring: een kortsluiting in het ritme van slogans, een uitnodiging om even te blijven stilstaan bij hoe we spreken, luisteren en doen alsof we begrijpen.
PLAKT is een project van artlead, in samenwerking met IKOB, Eupen; Cc Strombeek; De Warande, Turnhout; Kunsthal Mechelen; NW, Aalst; De Brakke Grond, Amsterdam; Museum Dhondt Dhaenens, Deurle; Abby, Kortrijk; en C-mine, Genk.
Pour PLAKT, artlead a invitĆ© douze artistes Ć crĆ©er des Åuvres qui, depuis la fin de 2024, circulent sous forme dāaffiches Ć Bruxelles et dans diffĆ©rentes villes flamandes. Ces images sont diffusĆ©es par des afficheurs professionnels. En collaborant avec eux, artlead a volontairement cĆ©dĆ© le contrĆ“le : ce sont les afficheurs qui dĆ©cident où et quand les Åuvres apparaissent. Les images surgissent dans des lieux inattendus et disparaissent tout aussi vite, reflĆ©tant la nature insaisissable et Ć©phĆ©mĆØre de la vie urbaine. Tout comme les moments qui vont et viennent sans prĆ©venir, lāart devient une partie du rythme de la ville ā parfois inaperƧu, parfois totalement surprenant.
Les images de PLAKT ont Ć©tĆ© crƩƩes par CĆ©line Mathieu, Michel FranƧois, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman et Katja Mater. Le cadre est lāÅuvre de ValĆ©rian Goalec.
Chaque dernier vendredi du mois, le Cc Strombeek prĆ©sente une nouvelle affiche. DĆ©couvrez ces Åuvres sur la faƧade extĆ©rieure du centre culturel.
Gerard Herman
La pratique de Gerard Herman se situe Ć la croisĆ©e du dessin, de lāestampe, de la performance, de lāanimation et du travail sonore. Son Åuvre associe un style (graphique) naĆÆf Ć une logique aiguĆ«, souvent teintĆ©e dāabsurde : des scĆØnes quotidiennes, des fragments de texte et des objets sont rĆ©organisĆ©s de maniĆØre Ć produire Ć la fois un effet comique et troublant. Le langage y joue un rĆ“le central : Ć travers des bulles, des listes et de courtes phrases, Herman explore les Ć©carts entre parole et signification. Il adopte une posture critique tant Ć lāĆ©gard des conventions sociales que des institutions du monde de lāart. Il revient sans cesse Ć une esthĆ©tique de lāimparfait : la ligne maladroite, la composition bancale et les Ā« aesthetics of failure Ā» font partie de sa stratĆ©gie pour remettre en question lāautoritĆ© et la perfection technique. Ainsi, le sens devient visible tout en Ć©tant perturbĆ© ā le familier est dĆ©rangĆ©, le sĆ©rieux devient ludique, le jeu devient critique.
Ce qui intĆ©resse Herman nāest pas seulement la technique ou la perfection, mais lāespace de jeu entre les deux : la marge, lāaccidentel, lāinattendu. Il expĆ©rimente avec des readymades, lāimprovisation, des collages sonores et des interventions graphiques qui attirent lāattention sur les traces du processus, les Ć©checs et les Ć©carts. Dans une interview, il affirmait par exemple que la confusion est son mĆ©dium : quāil sāagit moins du rĆ©sultat final que de ces moments où quelque chose ne fonctionne presque pas, ou au contraire fonctionne soudainement. Cette attitude lāinscrit dans une tradition dāartistes qui mobilisent lāhumour, la naĆÆvetĆ© et le montage pour interroger subtilement les structures sociales ā de production, dāidentitĆ© ou de normalisation.
Pour PLAKT, Herman a dessinĆ© une scĆØne simple montrant deux hommes en conversation. La composition Ć©purĆ©e concentre toute lāattention sur le langage corporel et les paroles des figures. PlutĆ“t que de recourir au clichĆ© de la blague cynique de management, Herman opte pour une formulation lĆ©gĆØre, ludique et lĆ©gĆØrement absurde, rendant la phrase Ć la fois dĆ©sarmante et inconfortable : elle exprime un besoin humain sincĆØre dans des mots qui paraissent Ć la fois naĆÆfs et performatifs.
Lāartiste est-il ici sincĆØre, ironique ou lui-mĆŖme cynique ? Cette image critique-t-elle le Ā« managerial speak Ā» et les discours nĆ©olibĆ©raux dans lesquels les Ć©motions sont rĆ©duites Ć des indicateurs mesurables et exploitables ? Ou propose-t-elle au contraire une alternative naĆÆve ? Cette ambivalence est caractĆ©ristique du travail de Herman et sāinscrit dans la tradition absurde dāartistes tels que Kamagurka et Gummbah, qui utilisent eux aussi des formes simples et un langage non sĆ©quentiel pour susciter Ć la fois reconnaissance et perturbation.
Dans lāespace public, cette conversation intime se transforme en miroir collectif qui nous invite Ć rĆ©flĆ©chir Ć la performativitĆ©, au langage et Ć lāhumanitĆ© Ć lāĆØre dāune communication normĆ©e. Elle rend perceptible la maniĆØre dont notre usage du langage ā notamment dans des contextes publics ou professionnels ā est saturĆ© de gestes standardisĆ©s, de clichĆ©s empathiques et de jargon managĆ©rial qui Ć©touffent la vulnĆ©rabilitĆ© humaine. En amplifiant ce moment absurde et en apparence lĆ©ger, Herman interroge non seulement le vide de ce langage, mais aussi notre tendance collective Ć vouloir croire au sens. Lāimage devient ainsi, dans la ville, un moment de rupture : un court-circuit dans le flux des slogans, une invitation Ć sāarrĆŖter un instant pour rĆ©flĆ©chir Ć la maniĆØre dont nous parlons, Ć©coutons et faisons semblant de comprendre.
PLAKT est un projet dāartlead, en collaboration avec lāIKOB, Eupen ; le CC Strombeek ; De Warande, Turnhout ; Kunsthal Mechelen ; NW, Alost ; De Brakke Grond, Amsterdam ; le Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle ; Abby, Courtrai ; et C-mine, Genk.
For PLAKT, artlead invited twelve artists to create works that, since the end of 2024, have been circulating as prints across Brussels and various Flemish cities. These images are distributed by professional poster hangers. By collaborating with them, artlead handed over control: the poster hangers decide where and when the artworks appear. The images surface in unexpected places and vanish just as quickly, reflecting the elusive and fleeting nature of city life. Just as moments come and go without warning, art becomes part of the cityās rhythmāsometimes unnoticed, sometimes utterly surprising.
The images for PLAKT were created by CƩline Mathieu, Michel FranƧois, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman, and Katja Mater. The frame is the work of ValƩrian Goalec.
On the last Friday of every month, Cc Strombeek presents a new print. Discover the works on the outer faƧade of the cultural center.
Gerard Herman
De praktijk van Gerard Herman beweegt zich tussen tekenkunst, grafiek, performance, animatie en geluidswerk. Zijn werk combineert een naĆÆeve (teken)stijl met een scherpzinnige, vaak absurdistische logica: alledaagse scĆØnes, tekstflarden en objecten worden herordend zodat ze tegelijkertijd komisch Ć©n verontrustend werken. Taal speelt hierbij een centrale rol: met tekstballonnen, lijstjes en korte zinnen zoekt Herman naar de gaten tussen spreken en betekenis. Hij plaatst zich kritisch tegenover zowel sociale conventies als tegenover de instituties van de kunstwereld. Herman keert steeds terug naar de esthetiek van het imperfecte: de onhandige lijn, de scheve compositie en de āaesthetics of failureā maken deel uit van zijn tactiek om autoriteit en technische perfectie te ondermijnen. Op die manier wordt betekenis zichtbaar en tegelijk verstoord ā het vertrouwde ontregeld, het serieus speels, het spel kritisch.
Wat Herman aanspreekt, is niet enkel de techniek of de perfectie, maar de speelruimte daartussen: de marge, het accidental, het onverwachte. Hij experimenteert met readymades, improvisatie, klankcollages en grafische ingrepen die de kijker wijzen op de sporen van proces, mislukkingen en afwijkingen. In een interview zei hij bijvoorbeeld dat verwarring zijn medium is: dat het minder gaat over het eindproduct dan over die momenten waarop iets nĆ©t niet klopt, of juist ineens werkt. Die houding plaatst hem in een traditie van kunstenaars die humor, naĆÆviteit en montage inzetten om maatschappelijke structuren ā van productie, identiteit of normering ā subtiel te bevragen.
Voor PLAKT tekende Herman een eenvoudige scène met twee mannen in gesprek. De spaarzame compositie geeft alle aandacht naar de lichaamstaal en uitspraak van de figuren. In plaats van het cliché van de cynische managementgrap kiest Herman voor een lichte, speelse en wat absurde formulering, waardoor de zin tegelijk ontwapenend en ongemakkelijk werkt: het benoemt een oprechte, menselijke behoefte met woorden die zowel naïef als performatief klinken.
Is de kunstenaar hier oprecht, ironisch of zelf cynisch? Bekritiseert deze prent de managerial speak en neoliberale discoursen waarin emoties gereduceerd raken tot meetbare, bruikbare indicatoren? Of biedt het net een naĆÆef alternatief ervoor? Deze dubbelheid is typisch voor Herman en sluit aan bij de absurdistische traditie van kunstenaars als een jonge Kamagurka en Gummbah, die eveneens met simpele vormen en non-sequitur taal grote herkenning en verstoring oproepen.
In de publieke ruimte transformeert dit intieme gesprek tot een publieke spiegel die ons uitnodigt te reflecteren op performativiteit, taal en menselijkheid in een tijd van genormeerde communicatie. Ze maakt voelbaar hoe onze omgang met taal ā zeker in publieke of professionele contexten ā vol zit met gestandaardiseerde gebaren, empathische clichĆ©s en managementtaal die menselijke kwetsbaarheid overschreeuwen. Door dit absurde, ogenschijnlijk luchtige moment uit te vergroten, bevraagt Herman niet enkel de leegte van zulke taal, maar ook onze collectieve neiging om in betekenis te willen geloven. Zo wordt het beeld in de stad een moment van verstoring: een kortsluiting in het ritme van slogans, een uitnodiging om even te blijven stilstaan bij hoe we spreken, luisteren en doen alsof we begrijpen.
PLAKT is a project from artlead, in collaboration with IKOB, Eupen; CC Strombeek; De Warande, Turnhout; Kunsthal Mechelen; NW, Aalst; De Brakke Grond, Amsterdam; Museum Dhondt Dhaenens, Deurle; Abby, Kortrijk; and C-mine, Genk.
Ontdek meer
Katja Novitskova
TOXIC MATTER