De beelden voor PLAKT zijn gemaakt door Céline Mathieu, Michel François, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman, en Katja Mater. Het frame is een werk van Valérian Goalec.

Elke laatste vrijdag van de maand hangt Cc Strombeek een andere print. Ontdek de werken aan de buitengevel van het cultuurcentrum.

De praktijk van Gerard Herman beweegt zich tussen tekenkunst, grafiek, performance, animatie en geluidswerk. Zijn werk combineert een naïeve (teken)stijl met een scherpzinnige, vaak absurdistische logica: alledaagse scènes, tekstflarden en objecten worden herordend zodat ze tegelijkertijd komisch én verontrustend werken. Taal speelt hierbij een centrale rol: met tekstballonnen, lijstjes en korte zinnen zoekt Herman naar de gaten tussen spreken en betekenis. Hij plaatst zich kritisch tegenover zowel sociale conventies als tegenover de instituties van de kunstwereld. Herman keert steeds terug naar de esthetiek van het imperfecte: de onhandige lijn, de scheve compositie en de ‘aesthetics of failure’ maken deel uit van zijn tactiek om autoriteit en technische perfectie te ondermijnen. Op die manier wordt betekenis zichtbaar en tegelijk verstoord — het vertrouwde ontregeld, het serieus speels, het spel kritisch.

Wat Herman aanspreekt, is niet enkel de techniek of de perfectie, maar de speelruimte daartussen: de marge, het accidental, het onverwachte. Hij experimenteert met readymades, improvisatie, klankcollages en grafische ingrepen die de kijker wijzen op de sporen van proces, mislukkingen en afwijkingen. In een interview zei hij bijvoorbeeld dat verwarring zijn medium is: dat het minder gaat over het eindproduct dan over die momenten waarop iets nét niet klopt, of juist ineens werkt. Die houding plaatst hem in een traditie van kunstenaars die humor, naïviteit en montage inzetten om maatschappelijke structuren — van productie, identiteit of normering — subtiel te bevragen.

Voor PLAKT tekende Herman een eenvoudige scène met twee mannen in gesprek. De spaarzame compositie geeft alle aandacht naar de lichaamstaal en uitspraak van de figuren. In plaats van het cliché van de cynische managementgrap kiest Herman voor een lichte, speelse en wat absurde formulering, waardoor de zin tegelijk ontwapenend en ongemakkelijk werkt: het benoemt een oprechte, menselijke behoefte met woorden die zowel naïef als performatief klinken.

Is de kunstenaar hier oprecht, ironisch of zelf cynisch? Bekritiseert deze prent de managerial speak en neoliberale discoursen waarin emoties gereduceerd raken tot meetbare, bruikbare indicatoren? Of biedt het net een naïef alternatief ervoor? Deze dubbelheid is typisch voor Herman en sluit aan bij de absurdistische traditie van kunstenaars als een jonge Kamagurka en Gummbah, die eveneens met simpele vormen en non-sequitur taal grote herkenning en verstoring oproepen.

In de publieke ruimte transformeert dit intieme gesprek tot een publieke spiegel die ons uitnodigt te reflecteren op performativiteit, taal en menselijkheid in een tijd van genormeerde communicatie. Ze maakt voelbaar hoe onze omgang met taal — zeker in publieke of professionele contexten — vol zit met gestandaardiseerde gebaren, empathische clichés en managementtaal die menselijke kwetsbaarheid overschreeuwen. Door dit absurde, ogenschijnlijk luchtige moment uit te vergroten, bevraagt Herman niet enkel de leegte van zulke taal, maar ook onze collectieve neiging om in betekenis te willen geloven. Zo wordt het beeld in de stad een moment van verstoring: een kortsluiting in het ritme van slogans, een uitnodiging om even te blijven stilstaan bij hoe we spreken, luisteren en doen alsof we begrijpen.

Les images de PLAKT ont été créées par Céline Mathieu, Michel François, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman et Katja Mater. Le cadre est l’œuvre de Valérian Goalec.

Chaque dernier vendredi du mois, le Cc Strombeek présente une nouvelle affiche. Découvrez ces œuvres sur la façade extérieure du centre culturel.

La pratique de Gerard Herman se situe à la croisée du dessin, de l’estampe, de la performance, de l’animation et du travail sonore. Son œuvre associe un style (graphique) naïf à une logique aiguë, souvent teintée d’absurde : des scènes quotidiennes, des fragments de texte et des objets sont réorganisés de manière à produire à la fois un effet comique et troublant. Le langage y joue un rôle central : à travers des bulles, des listes et de courtes phrases, Herman explore les écarts entre parole et signification. Il adopte une posture critique tant à l’égard des conventions sociales que des institutions du monde de l’art. Il revient sans cesse à une esthétique de l’imparfait : la ligne maladroite, la composition bancale et les « aesthetics of failure » font partie de sa stratégie pour remettre en question l’autorité et la perfection technique. Ainsi, le sens devient visible tout en étant perturbé — le familier est dérangé, le sérieux devient ludique, le jeu devient critique.

Ce qui intéresse Herman n’est pas seulement la technique ou la perfection, mais l’espace de jeu entre les deux : la marge, l’accidentel, l’inattendu. Il expérimente avec des readymades, l’improvisation, des collages sonores et des interventions graphiques qui attirent l’attention sur les traces du processus, les échecs et les écarts. Dans une interview, il affirmait par exemple que la confusion est son médium : qu’il s’agit moins du résultat final que de ces moments où quelque chose ne fonctionne presque pas, ou au contraire fonctionne soudainement. Cette attitude l’inscrit dans une tradition d’artistes qui mobilisent l’humour, la naïveté et le montage pour interroger subtilement les structures sociales — de production, d’identité ou de normalisation.

Pour PLAKT, Herman a dessiné une scène simple montrant deux hommes en conversation. La composition épurée concentre toute l’attention sur le langage corporel et les paroles des figures. Plutôt que de recourir au cliché de la blague cynique de management, Herman opte pour une formulation légère, ludique et légèrement absurde, rendant la phrase à la fois désarmante et inconfortable : elle exprime un besoin humain sincère dans des mots qui paraissent à la fois naïfs et performatifs.

L’artiste est-il ici sincère, ironique ou lui-même cynique ? Cette image critique-t-elle le « managerial speak » et les discours néolibéraux dans lesquels les émotions sont réduites à des indicateurs mesurables et exploitables ? Ou propose-t-elle au contraire une alternative naïve ? Cette ambivalence est caractéristique du travail de Herman et s’inscrit dans la tradition absurde d’artistes tels que Kamagurka et Gummbah, qui utilisent eux aussi des formes simples et un langage non séquentiel pour susciter à la fois reconnaissance et perturbation.

Dans l’espace public, cette conversation intime se transforme en miroir collectif qui nous invite à réfléchir à la performativité, au langage et à l’humanité à l’ère d’une communication normée. Elle rend perceptible la manière dont notre usage du langage — notamment dans des contextes publics ou professionnels — est saturé de gestes standardisés, de clichés empathiques et de jargon managérial qui étouffent la vulnérabilité humaine. En amplifiant ce moment absurde et en apparence léger, Herman interroge non seulement le vide de ce langage, mais aussi notre tendance collective à vouloir croire au sens. L’image devient ainsi, dans la ville, un moment de rupture : un court-circuit dans le flux des slogans, une invitation à s’arrêter un instant pour réfléchir à la manière dont nous parlons, écoutons et faisons semblant de comprendre.

The images for PLAKT were created by Céline Mathieu, Michel François, Camille Orso, Peter Downsbrough, Shervin/e Sheikh Rezaei, Aline Bouvy, Geert Goiris, Tine Guns, Mekhitar Garabedian, Gerard Herman, and Katja Mater. The frame is the work of Valérian Goalec.

On the last Friday of every month, Cc Strombeek presents a new print. Discover the works on the outer façade of the cultural center.

De praktijk van Gerard Herman beweegt zich tussen tekenkunst, grafiek, performance, animatie en geluidswerk. Zijn werk combineert een naïeve (teken)stijl met een scherpzinnige, vaak absurdistische logica: alledaagse scènes, tekstflarden en objecten worden herordend zodat ze tegelijkertijd komisch én verontrustend werken. Taal speelt hierbij een centrale rol: met tekstballonnen, lijstjes en korte zinnen zoekt Herman naar de gaten tussen spreken en betekenis. Hij plaatst zich kritisch tegenover zowel sociale conventies als tegenover de instituties van de kunstwereld. Herman keert steeds terug naar de esthetiek van het imperfecte: de onhandige lijn, de scheve compositie en de ‘aesthetics of failure’ maken deel uit van zijn tactiek om autoriteit en technische perfectie te ondermijnen. Op die manier wordt betekenis zichtbaar en tegelijk verstoord — het vertrouwde ontregeld, het serieus speels, het spel kritisch.

Wat Herman aanspreekt, is niet enkel de techniek of de perfectie, maar de speelruimte daartussen: de marge, het accidental, het onverwachte. Hij experimenteert met readymades, improvisatie, klankcollages en grafische ingrepen die de kijker wijzen op de sporen van proces, mislukkingen en afwijkingen. In een interview zei hij bijvoorbeeld dat verwarring zijn medium is: dat het minder gaat over het eindproduct dan over die momenten waarop iets nét niet klopt, of juist ineens werkt. Die houding plaatst hem in een traditie van kunstenaars die humor, naïviteit en montage inzetten om maatschappelijke structuren — van productie, identiteit of normering — subtiel te bevragen.

Voor PLAKT tekende Herman een eenvoudige scène met twee mannen in gesprek. De spaarzame compositie geeft alle aandacht naar de lichaamstaal en uitspraak van de figuren. In plaats van het cliché van de cynische managementgrap kiest Herman voor een lichte, speelse en wat absurde formulering, waardoor de zin tegelijk ontwapenend en ongemakkelijk werkt: het benoemt een oprechte, menselijke behoefte met woorden die zowel naïef als performatief klinken.

Is de kunstenaar hier oprecht, ironisch of zelf cynisch? Bekritiseert deze prent de managerial speak en neoliberale discoursen waarin emoties gereduceerd raken tot meetbare, bruikbare indicatoren? Of biedt het net een naïef alternatief ervoor? Deze dubbelheid is typisch voor Herman en sluit aan bij de absurdistische traditie van kunstenaars als een jonge Kamagurka en Gummbah, die eveneens met simpele vormen en non-sequitur taal grote herkenning en verstoring oproepen.

In de publieke ruimte transformeert dit intieme gesprek tot een publieke spiegel die ons uitnodigt te reflecteren op performativiteit, taal en menselijkheid in een tijd van genormeerde communicatie. Ze maakt voelbaar hoe onze omgang met taal — zeker in publieke of professionele contexten — vol zit met gestandaardiseerde gebaren, empathische clichés en managementtaal die menselijke kwetsbaarheid overschreeuwen. Door dit absurde, ogenschijnlijk luchtige moment uit te vergroten, bevraagt Herman niet enkel de leegte van zulke taal, maar ook onze collectieve neiging om in betekenis te willen geloven. Zo wordt het beeld in de stad een moment van verstoring: een kortsluiting in het ritme van slogans, een uitnodiging om even te blijven stilstaan bij hoe we spreken, luisteren en doen alsof we begrijpen.