De hovelingen, Pelléas en Golaud, zoeken in een bos vruchteloos naar de mooie Melisande en vinden alleen elkaar in een overtreffende trap van de liefde. Ze cirkelen als bronstige herten om elkaar heen en trakteren het publiek op een scala aan gevoelens. Is er een grotere dwaas dan een verliefde?

“Is het niet te donker onder deze boom? Hier kunnen we niet zien hoe gelukkig we zijn.”

Twee rasacteurs buitelen lichtvoetig door dit hoofse liefdesverhaal, waarbij ook dreiging nooit veraf is.

Pelleas: Ge gaat me nooit meer zien.
Melisande: Ik zal u altijd zien. Ik zal altijd naar u uitkijken.
Pelleas: Ik zal zo ver zijn dat ge me nooit meer kunt zien.
Melisande: Heel even was ik uw wereld. Wat ben ik nu?

Toen Maurice Maeterlinck in 1911 de Nobelprijs voor Literatuur won, vermeldde de jury dat het voornamelijk voor zijn toneelstukken was. “Gekenmerkt door een overvloed aan verbeelding en poëtische verfijndheid.”

Dimitri Leue hertaalde de tekst van de Gentenaar vanuit het Frans. Het romantische zuchten en het repetitieve flirten met gevaar klinken nog scherper in het Nederlands.

“Ik raak u niet aan. Misschien een klein beetje met mijn ogen. Maar mijn vingers kijken niet mee.”

Pelleas&Melisande is zo’n wonderlijk sprookje voor volwassenen over een verboden liefdesrelatie, jaloezie en weemoed. De tekst inspireerde heel wat componisten: Debussy, Schönberg, Sibelius en Fauré zetten dit symbolistisch toneelstuk op muziek. Antoon Offeciers bewerkt enkele van deze composities en geeft ze een jazzy sound en feel. De muziek wordt live gebracht door Antoon, Tim Vandenbergh en Karel De Backer.

Golaud: Ik kijk naar uw ogen. Doet u die soms dicht?
Melisande: Meestal ’s nachts.