i.h.k.v. PeriferiK

Lee Miller. (Oorlogs)fotograaf en journalist, topmodel, covergirl en alcoholist. Misbruikt, verguisd, geadoreerd en weggegooid. En dan is er die ene foto: ‘Lee in de badkuip van Hitler’. Wat bezielde Lee om in het appartement van Hitler te betreden en zich te reinigen in de badkuip van de duivel? De voorstelling begint op het moment dat ze in haar stinkende kleren, waar de lijkgeuren van Dachau nog in verstikt zaten, voor de badkuip van Hitler staat.

In een stroom van gedachten neemt Lee Miller de toeschouwer mee in haar benadering van fotografie, in haar blik op haar eigen lichaam en schoonheid die zo vaak als object werden bekeken. Ze beschrijft oorlogsbeelden die ze fotografeerde, haar strijd met de gruwel en het vakmanschap, op zoek naar schoonheid of echtheid, absurde gedachtes over Hitler en zijn vrouw Eva Braun, over haar Parijse connecties met de avant-garde kunstenaars, haar relatie met Man Ray, het misbruik dat haar overkwam, de pijnlijke behandeling, Lee’s vader die haar al van jongs af aan fotografeerde en de nachtmerries die haar achtervolgden.

'Lee Miller in Hitlers badkuip' is geen biografisch portret van Lee Miller, maar gebruikt een aantal momenten uit het leven van Lee Miller om een portret te maken van een vrouw in de schaduw van zovele beroemde en beruchte mannen.

"Ik wou een portret maken waarin het niet meer gaat over Lee maar over zovele gemuilkorfde vrouwen, in de kunstgeschiedenis." - Jan Lauwers

'Lee Miller in Hitlers Badkuip' is geen historisch noch biografisch portret van kunstenaar Lee Miller en moet gezien worden als fictie waarin feitelijke historische gebeurtenissen met fictieve elementen gecombineerd worden. De interpretatie van het personage Lee Miller is gebaseerd op artistieke keuzes en de visie van Jan Lauwers en kan verschillen van historische documentatie of biografieën. Sommige dialogen, situaties en interacties zijn verzonnen.

Niet officieel erkend door de Lee Miller Archives.

Sommige scènes bevatten gevoelige beelden over kindermisbruik en expliciete beelden uit de concentratiekampen. Deze onderwerpen kunnen voor sommige kijkers gevoelig of triggerend zijn.

Het libretto, de regie en scenografie komen van Jan Lauwers, die met Needcompany al decennia lang grenzen tussen theater, beeldende kunst en performance opent. Zijn benadering van Miller is geen reconstructie, maar een artistieke interpretatie die de kwetsbaarheid en kracht van haar figuur blootlegt.

De muziek van Maarten Seghers vormt de kloppende kern van de voorstelling: een hypnotiserende compositie die de pijn, het verzet en de intensiteit van Millers binnenwereld hoorbaar maakt. Met een vijfkoppig ensemble en de stem van mezzosopraan Ellen Rose Kelly krijgt het verhaal een bijna rituele gelaagdheid.

Romy Louise Lauwers en Kate Lindsey delen de rol van Lee Miller. Ze bewegen tussen historische realiteit, nachtmerrie, gedachtestroom en fictieve echo's. Needcompany blijft daarbij trouw aan zijn multidisciplinaire taal.