De ambtstermijn van de Italiaanse president Mariano De Santis loopt ten einde. Spottend wordt hij “Cemento armato” (gewapend beton) genoemd, vanwege zijn starre karakter en overdreven voorzichtige politieke stijl. In de galmende zalen van het presidentieel paleis leidt hij een eenzaam bestaan als weduwnaar. Hiphopmuziek lijkt hem enigszins te bekoren.

Voor hij terugkeert naar het gewone leven, moet De Santis een reeks gedurfde beslissingen nemen die zijn nalatenschap voorgoed zullen bepalen. Zal hij als gelovig man beslissen of hij een wet inzake euthanasie zal uitvaardigen, terwijl hij twee gratieverzoeken voor moord moet beoordelen? Tussen religieuze overtuigingen, politieke druk en herinneringen aan zijn overleden vrouw, vraagt hij zich af wat de waarde van het leven is en wat de betekenis van vergeving is, op zoek naar de grens tussen gerechtigheid en mededogen.

Via zorgvuldig gecomponeerde kaders, slowmotionscènes en een uitgesproken elektronische soundtrack krijg je een intrigerend portret van een man die afscheid neemt van de macht. Een film over genade (la grazia) in al haar betekenissen: als vergeving, als schoonheid, als menselijkheid. Losjes gebaseerd op een waargebeurd dilemma van voormalig Italiaans president Sergio Matarella.

Stijlvol, scherp en verrassend sober. Sorrentino's beste sinds La Grande Bellezza.- ★★★★ Knack Focus

Gracieus, amusant en ontroerend, een Sorrentino grand cru. - ★★★★ De Standaard

Film Fest Gent - Ontdek onze Wide Angle over La Grazia van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino waarmee we dieper ingaan op de film, de maker, de thema's en meer...

"Gelukkig hebben we niet we niet veel woorden meer nodig om elkaar te verstaan. Het is alsof ik de piloot ben en Paolo in de controletoren zit." - Toni Servillo in De Morgen