In 2006 besloot Pieter Van Dessel, frontman van Marble Sounds, samen met zijn vrouw om een jaar in Montreal, Canada, te gaan wonen. Hij gaf zijn job als redacteur bij een uitgeverij op, begon aan een onbekend avontuur en voegde zonder te twijfelen nog een jaar toe aan zijn sabbatical. Zodra hij weer in België was, begon hij als zelfstandig muzikant zijn eigen muziek te maken. De weg die Pieter volgt sinds hij terug is van Canada, leidde hem al gauw naar een succesverhaal, want intussen brengt Marble Sounds haar vierde plaat, ‘The Advice to Travel Light’, uit. Ook nu kijkt Pieter met een fijn gevoel terug naar de bijzondere periode in het buitenland die een heel nieuwe wending gaf aan zijn leven. “Het voordeel aan muziek is dat je het overal kunt maken. Het zit in je hoofd, iets wat niemand je kan afpakken.”

 

De verhuis naar Canada zette de deur open voor een droom die Pieter al een tijdje koesterde. “Ik had het idee om iets nieuws te beginnen, namelijk een nieuw repertoire opbouwen in muziek.” In deze vierde plaat zitten enkele knipogen naar de periode toen Pieter in Canada verbleef en daar de eerste bouwstenen van Marble Sounds legde.“Het album is geen dagboek. Ik schrijf zelden heel letterlijk verhalen neer”, benadrukt hij. “Het nummer ‘The Advice to Travel Light’ verwijst wel naar het gevoel dat ik had toen ik naar Canada vertrok met twee valiezen en daar perfect gelukkig was. Ik had geen telefoon of auto. Hier in België ben ik daar nochtans heel gehecht aan. Het was wel fijn om te merken dat ik die dingen kan missen.”


Harde keuzes

De muziekinstrumenten liet Pieter ook thuis, maar niet zonder gemis. “Dat was op zich wel een beetje hard. Ik heb toen 1 akoestische gitaar kunnen lenen van de conciërge van het appartementsgebouw waar ik verbleef. Dat was een oude Spaanse gitaar. Ik dacht: Ik neem tijd om eigen liedjes te maken. Maarkort na mijn aankomst in Montreal ben ik in een muziekstudio beginnen werken, en zat ik opnieuw tussen een massa muziekmateriaal”.

Pieter en zijn vrouw stonden na twee jaar voor een belangrijke keuze, die hun leven sterk zou bepalen. “Na twee jaar is het nog altijd wel leuk, maar dan moet je beslissingen nemen: blijven we als twee studenten leven of doen we het echt deftig en gaan we emigreren? Als we kinderen zullen hebben, gaan we die dan in Canada opvoeden of niet? Je kunt niet op twee plekken blijven leven.”


"Ik heb altijd een ‘schop onder mijn gat’ nodig. Ik ben helemaal niet super avontuurlijk aangelegd”


Honkvast

Hoewel Pieter al onvergetelijke reiservaringen achter de rug heeft, moet hij toegeven dat de passie voor reizen niet in zijn bloed zit. “Ik ben vrij honkvast. Ik volg mijn vrouw meestal. (lacht) Ik ben tijdens mijn studies ook nooit een jaar in het buitenland gaan studeren. Ik had toen ook al een bandje en was gewoon graag thuis. Het is eigenlijk pas begonnen toen ik mijn vrouw heb ontmoet. Zij ging in Londen studeren en dan ben ik daar ook iets gaan zoeken. Later kreeg ze de kans om in Canada te gaan werken en ook toen ben ik meegegaan. Als ik dat niet had gewild, zou ik dat ook niet allemaal gedaan hebben. Het is zeker niet zo dat ik gewoon slaafs volg. Ik kan eigenlijk overal wonen. Ik heb me altijd laten meeslepen, en ten goede eigenlijk, want het is me altijd goed uitgekomen. Ik heb altijd een ‘schop onder mijn gat’ nodig. Ik ben helemaal niet super avontuurlijk aangelegd.”


“Ik vind het vrij verlammend om te zeggen wat het doel is voor je begint te schrijven aan een plaat”


Geniaal idee

“Ik maak eigenlijk nooit conceptalbums. Ik vind het vrij verlammend om te zeggen wat het doel is voor je begint te schrijven aan een plaat. Je moet dan één geniaal idee hebben waar de volledige plaat over moet gaan. Ik wil niet dat alles in één richting moet. Dat is voor mij vernauwend. Het is voor mij makkelijker om alle opties open te houden, zowel thematisch als muzikaal. Je moet de lat wel hoog leggen, maar soms ook niet té hoog. Anders schrijf je niets en vind je nooit iets goed genoeg.”

Een rode draad is er dan ook niet bij het album ‘The Advice to Travel Light’. “Elk nummer heeft haar eigen verhaal en ontstaansgeschiedenis. Er zijn enkele liedjes die wat ouder zijn en die uiteindelijk de plaat hebben gehaald. Het nummer ‘The Road’ is bijvoorbeeld een lied dat ik gemaakt heb voor een kortfilm (‘Vélo’) die nu pas uitgekomen is.”


Cocon

“Ik vertrek altijd vanuit demo’s die ik thuis opneem. Het is niet zo dat we lang jammen en nummers maken om ze dan samen in een studio op te nemen. Ik maak de demo’s laag per laag en dan kleurt de groep het nummer hier en daar wat verder in. Het is gewoon leuk om je muziek in je eigen cocon op te bouwen. Vaak maak ik muziek gewoon achter de computer. Dat klinkt misschien een beetje raar voor het soort muziek dat we maken, maar ik zit niet op de rand van mijn bed op een gitaar te tokkelen. Dat gebeurt eigenlijk zelden. Er staat wel een gitaar in de woonkamer, en soms komen daar ideeën.”


“Ik zou elk halfjaar een nieuwe plaat kunnen uitbrengen als ik geen teksten moest schrijven”


Rijpen

“Muziek maken is eigenlijk puzzelen. Het maakproces verloopt niet altijd even organisch. Mijn favoriete nummers zijn vaak de nummers die al juist zaten vanaf het begin, de eerste take. Het is altijd een mooi moment wanneer je het gevoel krijgt dat je een nummer hebt.”

Voor Pieter verloopt het maakproces van de muziek helemaal anders dan het schrijven van de songtekst. “Schrijven vind ik een moeilijker proces dan het maken van een sound. Ik zou elk halfjaar een nieuwe plaat kunnen uitbrengen als ik geen teksten moest schrijven. Bij een song kun je vrij snel een basis hebben. Je kan elke dag een nummer maken, maar elke dag een goed nummer maken is veel moeilijker. Het kan heel snel gaan tijdens het muzikale maakproces, als je geluk hebt. Maar tekst moet echt rijpen. Dan moet je zoeken naar fijne thema’s, bijvoorbeeld door een artikel te lezen. Ik ben nu al met mijn nieuwe songs bezig, voor een volgende plaat. Als ik dan een magazine lees val ik soms op een thema en schrijf ik dat op. Vanaf dan kan het idee beginnen rijpen. Ik moet daar echt voor gaan zitten.”


Schaafwerk

“De liedjes die ik schrijf, zijn niet altijd autobiografisch. Ik bewaar soms een zekere afstand ten opzichte van de tekst. Jean Baudouin heeft het liedje ‘The Road’ geschreven en liet zich voor dit nummer inspireren door zijn zoon, maar zonder te specifiek over hem te schrijven. Dat nummer kan ik dan ook perfect zingen, aangezien het herkenbaar is voor elke ouder.”

Hier en daar sluipt er wel een autobiografische verwijzing in de nieuwe plaat. “Het nummer ‘39’ gaat natuurlijk over mezelf, namelijk de leeftijd die ik had toen ik de song maakte. Maar ook die tekst moest tijd krijgen om te groeien. ‘39’ heb ik geschreven op mijn verjaardag. Schrijven vraagt schaafwerk. Elke zin moet goed zitten. Ik werk hard aan mijn teksten en dan is dat natuurlijk heel leuk om te horen wanneer iemand de tekst goed vindt. Maar vaak letten mensen niet op de tekst, denk ik. Wanneer bij een nieuwe song nog geen tekst geschreven is, zing ik maar wat ‘gebrabbel’, ook live. As ik dan achteraf vraag aan mensen die in de zaal zaten of het opviel dat de tekst van het nieuwe nummer nog niet af was, antwoorden toeschouwers vaak dat ze dat niet gemerkt hebben. Dan vraag ik me soms af: Waarom schrijf ik hier eigenlijk nog teksten?” (lacht)


Opbod van geluk

‘One Last Regret’ is het laatste nummer van de plaat en ligt dicht bij Pieters leven. Hij vertaalt de boodschap van dit nummer naar het gevoel dat sociale media soms teweegbrengen. “Met de laatste regel van dat nummer confronteer ik mezelf altijd, zeker in tijden van facebook: Stop feeling you're about to lose if someone is better off than you’. Wanneer ik op sociale media kijk, krijg ik vaak het gevoel dat iedereen zo goed bezig is. En als ik een goede recensie over Marble Sounds lees, zet ik dat zelf ook op onze Facebook-pagina. Op sociale media is het soms een opbod van geluk. En dan heb ik de neiging om te denken: Doeme ik ben slecht bezig, want de rest is goed bezig. En dan probeer ik mezelf te overtuigen van wat ik in het nummer zing. Daarom raakt ‘One Last Regret’ me toch nog het diepst van allemaal.”