Een eigen groep beginnen: bassist Kristof Roseeuw en accordeonist Phillipe Thuriot liepen al lang met dat idee rond. In 2017 schoven ze hun drukke agenda’s even opzij, en na de klik met drummer Lionel Beuvens kon ‘3Men in a BoaT’ van start gaan. “Niet doen wat er verwacht wordt en zien wat er dan gebeurt, is voor ons minstens even belangrijk dan de partituur volgen.”

 

Kristof Roseeuw (51) is net terug van een korte reis en een reeks concerten in de Verenigde Staten, als we hem spreken in zijn thuisstad Gent. Het zal niet zijn laatste buitenlandse concertreeks zijn dit jaar. Roseeuw speelt al twintig jaar bij Flat Earth Society (FES). “Een onvoorstelbaar boeiend verhaal”, wat al heel wat reiskilometers verklaart. “Het merendeel van de concerten van FES is buitenlands. We touren af en toe in de VS en Canada. Dit jaar volgen nog Japan en Brazilië.”

De agenda van Roseeuw is een puzzel met heel veel stukjes. Met FES-muzikanten Teun Verbruggen (drums) en Peter Vandenberghe (piano) vormt hij het trio Too Noisy Fish. Hun derde plaats is op komst. “We zijn volop bezig met de voorbereidingen. Oz Fritz (bekend als producer van andere Tom Waits, John Zorn en vele anderen) gaat die opnieuw met ons maken. Oz werkt niet zo veel meer, maar hij is zo zot van ons dat hij naar België zal komen om onze plaat te producen. Daar zijn we natuurlijk heel blij mee.”

Bijzondere dingen

Sinds kort telt de puzzel van Roseeuw een nieuw stukje: ‘3Men in a Boat’, zijn trio met accordeonist Philippe Thuriot en drummer Lionel Beuvens.

Roseeuw: “Philippe en ik kennen elkaar meer dan twintig jaar. We hebben al zoveel verschillende en bijzondere dingen gedaan: we speelden jarenlang in radioKUKAorkest, traden samen op met de New Yorkse saxofonist Ellery Eskelin en openden de Olympische Spelen in Athene in 2004. Na al die jaren blijft hij mij verwonderen. Philippe is een impulsieve en emotionele muzikant die composities naar een hoger niveau tilt. Hij zit nu in een heel mooie fase in zijn carrière, waarin hij echt erkenning krijgt. Zijn nieuwe plaat met muziek van Debussy zal zijn internationale naam nog bestendigen.”


 

 “Vanaf een kwartet ben je een groep. Met minder dan vier ben je een bundeling van individuen”


Eerste plaat

Roseeuw: “We weten nu al dat het door onze drukke agenda’s niet eenvoudig zal zijn, maar Philippe en ik hadden al lang goesting om een eigen groep te beginnen. We hebben er lang over nagedacht en willen in de eerste plaats verder gaan als trio. Als derde muzikant dacht ik aan Lionel Beuvens, een fascinerende en heel straffe muzikant. Het klikte meteen tussen ons. De reacties op ons eerste concert waren zo hartverwarmend dat we verder wilden gaan. Samen met een eerste reeks concerten, ontstond ook het idee voor een plaat. Die kwam uit op het WERF-label en is te koop tijdens de tournee.”

Waarom dachten jullie aan een trio?

Roseeuw: “Louis Sclavis (Franse saxofonist) zei het al eerder: vanaf een kwartet ben je een groep. Met minder dan vier ben je een bundeling van individuen. In een kwartet krijgt elke muzikant al snel een eigen functie, in een trio kun je wisselen en heb je heel veel ruimte. Tegelijk moet je heel minutieus met je rol omgaan om de boel te doen binden. Het is heel naakt, maar het geeft heel veel mogelijkheden.”

Waar komt jullie naam vandaan? Is er een link met het boek van Jerome K Jerome?

Roseeuw: “’3Men in a Boat’ verwijst inderdaad naar het gelijknamige boek. Ik vond het een geestige naam. In het boek maken drie iets oudere salonfähige mannen een balans op: ze kijken terug op hun leven en blikken vooruit. Er gebeurt vanalles en het is een beetje filosofisch.Philippe en ik zijn ondertussen allebei vijftigers geworden. Deze plaat en tournee zijn voor een stuk een terugblik op wat we al gedaan hebben. We brengen nieuwe composities van ons drieën. Maar we verwijzen ook naar enkele bijzondere artiesten met wie we het geluk hebben gehad om te kunnen samenwerken, zoals Ellery Eskelin, René Lussier (Canadese gitarist) en Louis Sclavis. Maar what’s in a name? Het kind moet nu eenmaal een naam hebben, en ik wil de verwijzing naar het boek ook niet te expliciet maken.”


  “Philippe en ik zijn geen typische jazzmuzikanten. Ik kom net als hij voor een groot stuk uit de klassieke muziek”


Wat zijn de verschillen tussen jullie drie als muzikant?

Roseeuw: “Philippe en ik zijn geen typische jazzmuzikanten. Ik kom net als hij voor een groot stuk uit de klassieke muziek. Daarnaast ben ik altijd een autodidact geweest. Je herkent in onze composities en manier van spelen elementen uit de kamermuziek. Lionel is wel een echte jazzmuzikant. Het is soms een beetje zoeken en kneden maar we vinden elkaar altijd.”

Hoe loopt jullie samenwerking?

Roseeuw: “Het leuke is dat het vanzelf gaat. Het is een symbiose zonder veel woorden. Met Philippe heb ik dat al langer ontdekt. Wij communiceren vrij veel in metaforen en beeldende taal. Zoals: ‘Hier moet het klinken zoals een bevroren landschap’. Dat is iets heel anders dan concreet zeggen: ‘Dat moet hier een wals zijn’. Elkaar aanvoelen, dat is het geheim.”


 “Wij communiceren vrij veel in metaforen en beeldende taal. Zoals: ‘Hier moet het klinken zoals een bevroren landschap’”


Hoe zou je de muziek van ‘3Men in a Boat’ omschrijven voor iemand die jullie niet kent?

Roseeuw: “Lyriek en romantiek zijn zeker aan zet. Maar we zoeken zoveel mogelijk uithoeken op. Dat alles wordt overgoten met een stevige dosis passie en overgave aan het moment. Toen ik 16 jaar was speelde ik in punkgroepen, en de energie van trash en punk heeft me altijd geïntrigeerd. Dat zal je dus ook wel herkennen. Van zodra er iets fout gaat, ontstaan bij ons vaak de mooiste momenten. Op onze plaat staat zo’n fragment: ik geraak in een doodlopend moment in mijn improvisatie. Tijdens de opname heb ik teken gedaan aan Philippe en Lionel: ‘Ga verder’. Zo ontstond er een implosie uit iets dat helemaal stil was gevallen.”

“Ook binnen de partituur kan en mag er veel. Een partituur is een partituur, tot het fout loopt. Dat vinden wij minstens even belangrijk dan hoe we de muziek vooraf in gedachten hadden.”


 “Toen ik 16 jaar was speelde ik in punkgroepen, en de energie van trash en punk heeft me altijd geïntrigeerd”


Je werkt ook als programmator Jazz in De Bijloke in Gent. Hoe combineer je dat met je job als muzikant?

Roseeuw: “Dat doe ik halftijds. Ik was wel verrast toen ik acht jaar geleden de vraag kreeg om als muzikant de jazzprogrammatie verder uit te bouwen. Ze vonden mijn veldkennis een troef. Het is een taak die ik ondertussen met heel veel passie en plezier doe en verder probeer uit te bouwen, zowel voor het publiek als de muzikanten die ik telkens weer mag uitnodigen.”