Aan enthousiasme en gedrevenheid geen gebrek bij Marnix Rummens. Als artistiek leider van kunstenwerkplaats workspacebrussels geeft hij dit seizoen samen met programmator dans en expo Luk Lambrecht het dansprogramma van Cc Strombeek vorm. Verwacht je aan vier artistieke avonden met dans zoals je het nooit eerder zag, op het kruispunt tussen disciplines, mensen en verschillende werelddelen.

Jonge en beginnende makers of kunstenaars die na enkele decennia hun artistieke carrière over een andere boeg willen gooien, krijgen bij workspacebrussels de tijd en ruimte om op hun werk te broeden. Centraal in de missie van deze werkplaats, die op nomadische wijze banden aangaat met Brussel in al haar facetten, staat verbinding: tussen makers onderling, tussen makers en allerlei soorten locaties (theaterhuizen, scholen, buurtprojecten…), tussen makers en programmatoren en tussen makers en diverse publieken. Eén van die verbindingen vindt plaats met Strombeek: gedurende vier avonden verspreid over het hele seizoen brengen Marnix en Luk kunstenaars en publiek samen onder de noemer Never Walk Alone. Een samenwerking die organisch gegroeid is, vertelt Marnix: “In de aanloop naar de tentoonstelling Made in Japan vorig jaar, kwam Luk kijken naar de toonmomenten van de summer studio’s die we toen hielden. Hij nam de jonge Japanse choreografe Yurie Umamoto mee op in het programma en vroeg me of ik niet nog wat jonge makers kon aanbevelen. Ik had al snel een lijst van vijftien workspace-kunstenaars met een Japanse link. Dit grote aantal vormde eigenlijk een mooi programma op zich, dus besloten Luk en ik om er een duo-tentoonstelling van te maken: in Made in Japan (Strombeek) stonden de meer gevestigde namen samen met de workspace-artieste Yurie Umamoto. Met In Praise of Waves (workspacebrussels) exposeerden veel hybride en beginnende kunstenaars en hingen er twee foto’s van de gevestigde kunstenaar Hiroshi Sugimoto.” Het werd een geslaagde samenwerking, waarbij ook Bozar en Koninklijk museum voor Kunst en Geschiedenis betrokken waren. En een ervaring die naar meer vroeg.

“In plaats van dans te presenteren als een moment waarin je als publiek in de zaal gaat zitten, kijkt, klapt en dan weer naar huis gaat, gooit Cc Strombeek het dit seizoen over een andere boeg”

+ Mariage parfait +

De connectie tussen workspacebrussels en Cc Strombeek gaat verder dan de voor de hand liggende relatie tussen een plek die kunst produceert en een plek die kunst presenteert. Beiden delen ze een gevoeligheid voor interdisciplinair werken, merkt Marnix op. “Luk wil voortdurend buiten de kaders treden. Voor dit seizoen was hij op zoek naar andere manieren om dans te programmeren, weg van het vaste stramien waarbij alles een jaar op voorhand wordt vastgelegd via de klassieke verkoopbureaus. Zo zocht hij naar een manier om beginnende makers een meer eigenzinnig verhaal te laten vertellen. De stap naar workspacebrussels, dat niet enkel een disciplinair productiehuis is, maar ook interdisciplinaire onderzoeksprocessen steunt, was snel gezet.”


Dat ze beiden op dezelfde golflengte zitten, viel meteen op. Na een brainstormsessie van slechts twee uur hadden Luk en Marnix de basis voor het programma uitgedokterd, met naam en al. In plaats van dans te presenteren als een moment waarin je als publiek in de zaal gaat zitten, kijkt, klapt en dan weer naar huis gaat, gooien ze het dit seizoen over een andere boeg. Never Walk Alone zijn vier multidisciplinaire avonden, opgevat als een serie reisverhalen waar dans, beeldende kunst, performance, tekst en gastronomie elkaar ontmoeten. Een formule die eveneens een antwoord biedt op de vraag hoe Cc Strombeek naast een dansmetropool als Brussel op complementaire wijze een bijdrage kan leveren aan de het dansveld. Marnix durft het speerpuntwerk te noemen: niet alleen omdat Strombeek met dit programma ervoor kiest het hele seizoen enkel dans van jonge makers te tonen, maar ook omdat de avonden afwijken van de klassieke programmatievorm. Want het zoeken naar alternatieve manieren om kunst te presenteren, kriebelt ook bij hem. “De bedoeling van de avonden is niet enkel te focussen op het werk als afgerond geheel,” legt Marnix uit. “Dat heeft deels te maken met mijn positie als artistiek leider van workspacebrussels: ik ben bij heel veel maakprocessen betrokken. Ik zie die processen groeien naar een afgewerkte voorstelling, maar het rijke aan mijn job is toch de context die aan zo’n ontwikkeling hangt. Je leert zoveel kennen: de artiest als persoon, zijn of haar achtergrond en denkbeelden, het achtergrondverhaal van de voorstelling, hoe die gegroeid is en wat de inspiratiebronnen zijn. Al die dingen, die ongelooflijk waardevol zijn, willen we mee blootleggen tijdens de Never Walk Alone-avonden.”

“Het zijn allemaal makers die in Brussel gevestigd zijn, maar een achtergrond erbuiten hebben, wat sowieso een geografische reisweg impliceert”

⬄ Always Together ⬄

Never Walk Alone is niet alleen het fanlied van de voetbalploeg Liverpool, ook Elvis Presley coverde het ooit. Die veelzijdige referenties zijn exact wat de artistieke avonden willen bereiken: een sfeer van toegankelijkheid voor een breed publiek. Met uitwisseling als leidraad. “Never Walk Alone is het samenkomen van een werkplaats, een toonplek, diverse kunstenaars en publiek waarin contextualisering heel belangrijk is”, licht Marnix toe. “De titel klopt op heel veel verschillende manieren: elke avond richt zich op een bepaald land –  Indonesië, Iran, Japan en Frankrijk. Het zijn allemaal makers die in Brussel gevestigd zijn, maar een achtergrond erbuiten hebben, wat sowieso een geografische reisweg impliceert. Maar je hebt ook de weg van het maakproces naar het finale stuk. Het zijn jonge makers/beginnende makers die een nieuw publiek vinden. Daarbij vinden er dialogen plaats tussen makers onderling en tussen verschillende disciplines.” De meesten choreografen op het programma hebben wel een dansachtergrond, maar lopen de grenzen van het medium plat: “Veel van het werk speelt met installatie en beeldende kunst”, legt Marnix uit. “Dat is iets dat echt leeft bij de jonge kunstenaars en dat de conceptie van dans volledig opentrekt. Wat zich de laatste twintig jaar is gaan voltrekken en nu echt zijn vruchten afwerpt, is die interdisciplinariteit. Hoe kan je choreografie verderzetten met onderdelen van ikea-meubels, zoals Steven Michel? Of hoe kan je een choreografie maken van de blik van de kijker, zoals Yurie Umamoto met haar caleidoscopen? De Light Drawings van Nanzin Fakoor vind ik bijvoorbeeld grensverleggende choreografie! Nanzin zal een grote lichtstraal op een groot vel spiegelpapier laten schijnen, waar je kan gaan tussen lopen. Door de luchtverplaatsing beweegt het blad en kan je met de lichtstralen beginnen tekenen. Het zet het publiek dus letterlijk aan tot dansen!”

 “Veel van het werk speelt met installatie en beeldende kunst. Dat is iets wat echt leeft bij de jonge kunstenaars”

Het idee van uitwisselen zit trouwens niet enkel in de vier avonden verweven, het maakt ook deel uit van de visie van workspacebrussels, benadrukt Marnix. “Een werkplaats is enerzijds een onder-de-radar free zone, maar vooral ook een schakelruimte. Een kunstenaar zit altijd in een bepaalde evolutie. Soms heeft die meer nood aan teruggetrokkenheid binnen zijn werkproces, soms meer aan zichtbaarheid, of aan uitwisseling met diverse publieken. Een werkplaats moet de twee kunnen bieden. En daar biedt de tandem met Cc Strombeek een prachtige mogelijkheid toe.”


Meer info: http://www.workspacebrussels.be/