Film Seizoen 2016-2017

Documentaires zijn de grote passie van de Vilvoordse regisseur IBBE DANIËLS. Voor Canvas werkte ze verschillende formats uit (oa Mijn Moeder, Belpop,…) en nam de regie ervan voor haar rekening. Vaak zijn ze gelinkt aan muziek. Ze stond mee aan het roer bij de videoclips van dEUS, Evil Superstars en versloeg jaarlijks de grote muziekfestivals. Ook de felgesmaakte Eén-reeks ‘People of Tomorrow’, portretten van de bezoekers van Tomorrowland, is van haar hand. De reeks wordt intussen wereldwijd verspreid via Netflix. Ibbe kiest in haar werk voor een no-nonsense vertelstijl met rauwe emoties die ze combineert ze met kwetsbaarheid. We vroegen haar een selectie te maken voor de Film op maandag reeks van het voorjaar. Ze koos vier films over jongeren en de veerkracht die ze (nodig) hebben om op te groeien en hun dromen na te jagen.

Op driejarige leeftijd stopt de energieke babbelaar Owen plots met praten. Autisme doet hem wegglijden in een donkere, afgesloten wereld. Er lijkt geen weg terug te zijn. De volgende vier jaar reageert Owen maar op één ding: Disney-films. 

Wanneer zijn vader op een dag de pop van Iago, de papegaai uit Aladdin pakt en in die rol tegen Owen begint te praten, antwoordt Owen hem plots met een zinnetje uit de film. Een keerpunt voor Owen en zijn familie. Owen leert zich uit de drukken aan de hand van dialogen uit de tientallen Disney-films die hij uit het hoofd kent, de rest van de familie neemt op hun beurt de rollen over van Disney-figuurtjes. De tekenfilms maken een weg vrij die lang als voorgoed gesloten werd beschouwd. Owen en de wereld rondom hem leren elkaar begrijpen. Met zijn uitgebreid arsenaal aan verhalen en dialogen maakt Owen zich klaar om het hoofd te bieden aan de uitdagingen die het leven voor hem in petto heeft.

Dit coming-of-age verhaal wordt prachtig vormgegeven door de mix van scènes uit Disneyfilms en nagetekende gebeurtenissen uit het leven van Owen. De film stelt vragen over het ‘hoe’ en ‘waarom’ van Owen’s identificatie met tekenfilmfiguren, maar is bovenal een pleidooi voor liefde en begrip vanuit de omgeving. Een hartverwarmend verhaal en een terechte winnaar van Sundance.

'Als fictie het niet kan halen van de feiten, dan is er geen genre mooier dan de documentaire. Dat bewijst Life, Animated nog maar eens.' - **** De Morgen

'LIFE, ANIMATED toont zonder pathos problemen die zeer herkenbaar zijn voor iedereen die een kind of een adolescent met een handicap in zijn omgeving kent.' - Filmmagie

'Incredibly moving documentary' ***** - The Guardian

'The best Disney movie that Disney didn't make' - IndieWire


IBBE DANIËLS OVER HAAR KEUZE:

Voor deze reeks films koos ik voor vier documentaires met telkens jonge mensen in de hoofdrol. Elk van de films gaat over veerkracht en opgroeien. Het zijn dus geen politieke, wetenschappelijke of geschiedenisfilms, maar vier zeer persoonlijke verhalen. Op die manier proberen de makers een deel van de maatschappij bloot te leggen of uit te zoomen op de wereld. In de vier films worden door de hoofdpersonages hindernissen genomen, weerstand geboden en geknokt. De ene moet dit harder doen dan de ander.

In de eerste film ‘Rêve Kakudji’(die ik zelf enkele jaren geleden maakte) volg ik een jaar lang de contratenor Serge Kakudji, een Congolese jongeman die ambities in de Europese operawereld koestert. Overal lijkt hij een unicum. In de Westerse wereld wordt hij opgevoerd als een ‘exotisch fenomeen’ en betutteld door een elite. In zijn geboorteland Congo is zijn spektakelwaarde groot en wordt hij als held onthaald. Hoe dan ook is hij een ontwricht iemand die zoekt waar hij het meest thuis hoort. Hij vindt van zichzelf dat hij al heel wat heeft bereikt, maar is dat wel zo…? Serge Kakudji zelf balanceert tussen een pretentieuze diva en een ambitieuze operazanger. Aan de kijker om te beslissen welke kant hij kiest.

De tweede film ‘The Grown-ups’ volgt een klasje van enkele mensen met het Down syndroom. Ze zijn intussen 40 jaar en zijn de dagelijkse routine in hun werkklassen beu. Dapper proberen ze zich los te trekken uit een verwachtingspatroon, om eindelijk hun leven zelf in handen te nemen. Maar ze botsen op veel weerstand. De film is heel eenvoudig, weg van tierlantijntjes en retoriek. Maar als je let op de beeldtaal, is er erg doordacht te werk gegaan. Dat maakt de film rustig en poëtisch. Filmmaakster Maite Alberdi kiest er letterlijk voor om enkel scherp te stellen op de hoofdpersonages, zodat je enkel met hen verbonden bent, zonder zijsprongen. Een klein en eerlijk pareltje, met een lach en een traan, gemaakt door een jonge Chileense filmmaakster.

De film ‘Life, animated’ hanteert een heel andere stijl. Het verhaal is zeer bijzonder en bovendien sterk uitgewerkt. De film sleurt je mee in de evolutie van een autistisch jongetje en zijn gezin. Niet alleen het hoofdpersonage doet moeite zich in de juiste richting te ontwikkelen. Ikzelf was vooral verbaasd door het inlevingsvermogen van zijn familie en hun vermogen binnen te dringen in wereld van hun zoon. In tegenstelling tot ‘The Grown Ups’ is dit een heel high-end uitgewerkte film, met veel muziek, dure animaties en versiering. Maar gelukkig gaan in deze film vorm en inhoud hand in hand. De animaties zijn doordacht toegevoegd en wordt ook voor het filmpubliek een communicatiemiddel. Een sprookje met een happy end.

‘Return to Homs’ is niet de meest recente film, maar wel brandend actueel. De film is gedraaid tijdens de overname van de Syrische stad Homs, één van de eerste spooksteden die ontstonden na de Arabische revolutie. De filmploeg volgt Baset, een jonge vredesheld die als David tegen Goliath de strijd aangaat om zijn stad te redden tegen het leger van Assad. Eerst vreedzaam, daarna gewapend. Het voortdurende gevecht maakt van de stad een schroothoop en van Baset een uitgeholde hoop ellende die met alle kracht blijft vechten. De film is rauw, geen muziek, schokkerig en direct in beeld gebracht, in de actie. De gedrevenheid van Baset en de aftakeling van land en mensen, kruipt diep onder de huid van de kijker. Meer dan korte filmpjes die via social media passeren, ben je emotioneel betrokken bij het hoofdpersonage en is er ook voor de kijker geen vluchtweg. Hoe ver kan je gaan om niet enkel je eigenbelang (zie Reve Kakudji) maar die van een hele natie te verdedigen? Geen happy end, geen lichte film, maar een film die pijn doet, een natte dweil in het gezicht van het publiek. Een noodkreet.


Bekijk de trailer